dersaneden geldim eve karnım aç ve evde kimse yok bir süre birşey yapmadan bekledim.niye böyle yaptım bilmiyorum içimde bir mutluluk var sanki.yalnız olmamdan kaynaklanıyor sanırım.özgürlük hissediyorum içimde mutlu olmamım nedenide bu.hypnogaja- here comes the rain again diye bi şarkı var arka fonda dün arkadaşım yollamıştı.karnım guruldarken niye bunları düşündüğümü bilmiyorum.zaten 15-20 dk ya geçer boş evde özgürlüğün tadını çıkarıp saçma sapan hareketler yapmaya başlarım.neyse özgürlük diyoduk.garip bir duygu dün doğum günümdü.bir adım daha yaklaştığımı hissediyorum özgür olmaya içimden ne geçiyorsa kısıtlama olmaksızın onu yapmaya.ilkokulda liseye gelince özgür olacağımın hayalini kurmuştum.pek de düşündüğüm gibi olmadı.hatta ilkokulda özellikle 8.sınıfta şuanki halimden daha mutlu olduğumu düşünüyorum.8.sınıftaykense daha küçükken o anki halimden daha mutlu olduğumu düşünüyodum.nası yani insan büyüdükçe daha mı özgürleşiyo yoksa bazı şeylerin kölesi haline mi gelmeye başlıyo(para,aşk,kadınlar herşey olabilir)?insan büyüdükçe özgürleştiğini sanarken her geçen gün vücuduna bir pranga daha mı takılıyo yoksa?düşünüyorum da küçükken yapabildiğim çoğu şeyi şimdi yapamıyorum.çünkü başkalarının bizim hakkımızda düşünceleri herşeyin önünde.sanırım büyüyünce başkalarının düşünceleri doğrultusunda yaşamaya başlıyoruz.garip...üzüntülerimiz artıyo, herşeyi daha uç noktalarda yaşamaya başlıyoruz.oysa küçükken böyle miydi en büyük sıkıntımız komşunun çocuğu hasan'ın, hüseyin'in oyuncağımızı elimizden almasıydı ya da kırmasıydı.zaten bunu evdekilere dile getirince hemen yenisi alınırdı böylece problem kalmazdı.insan bazı değerlerini kaybetmeye başlıyo kimi zaman hırsımızın kimi zaman sevgimiz doğrultusunda saçma hareketler yapmıyor muyuz?
neyse şimdilik bu kadar yeter gidip salonun ortasında top oynamak istiyorum:) kendinize iyi bakın
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder