26 Şubat 2010 Cuma

25 şubat 2010 fenerbahçe-lil (böyle mi yazılıyodu) maçı

taraftarı olduğum fenerbahçenin uefa kupası maçı.maç d smart tan yayınlandığı ve babamın kablolu sevdası nedeniyle d smart sahibi olamadğımız için.bi cafede maçı izlemeye gittik.içimizdeki fenerbahçe aşkından mıdır nedir?45 derecelik açıyla gören sandalyelere oturduk ve başladık maçı izlemeye.zaten gerilim dolu bir maç üstünde gömlek ve içinde metallica tshirtli abimiz başladı önümüzde bilet kesmeye.ekranın yarısından fazlasını kaplayan kafası.futbolun olayı olan topu göremememe sebebiyet verdi ilk dakkalarda.ancak içimdeki fenerbahçe aşkı gene ağır bastı ve sadece hareketin olmadığı noktalarla ve diğer izleyicilerin sesleriyle yetindim metallica abimiz bilet kesme işini bitirene kadar.kaçan goller filan derken ilk yarı sonuçlandı.maç arasında içecek bişiler almaya gittik.fazla çeşit olmayan kantinde sıcak çikolatadan yana kullandım seçimimi ve metallica abimiz %80 i su %3 ü şeker ve kalanıda çikolata olan sıcak çikolatamı hazırladı.olanları gene garipsemedim.hatta maç esnasındada ayrı bi tatlı geldi ve yavaş yavaş içtim çikolatamı.
neyse yerimize doğru yöneldik fakat yerimize tikky diye tabir ettiğimiz bir genç ve sevgilisi oturmuştu.olaylardan habersiz güler yüzlü bi şekilde oranın dolu olduğunu anlattık ve oturduk yerimize onlar da benim yanıma oturdular.maç başladı.tikky oğlan sanırım futboldan ve fenerbahçeden pek anlamıyordu pek garipsemedim zira futbol maçları erkeğin dişiye ben sertim mesajı verdiği ortamlardan biridir.ancak bu abimiz olayın dozunu abartmıştı.
tabiri caizse ota boka laf edip maçın çalışkan ismi emreye selçuğa hakaret içerikli sözler sarfetmeye başladı.seyirciden alkış toplayan emre tikky oğlanın gözüne girmeyi bir türlü başaramamıştı.
geçen hafta deplasmanda oynadığımız maçı 2-1 lil kazanmıştı.bugun 1-1 olan skor normalde bizim aleyhimizeyken tikky abimize göre beraberlikti ve maç uzatmaya gidecekti.sevgilisine penaltı hakkında püf noktalar veriyordu çünkü(uzatmalardan da haberi yok sanırım).
ve maç 1-1 le sonuçlandı üzgün bir şekilde arabaya yönelirken tikky abimizi ve sevgilisini gördüm yolda.yenildiğimizi ve penaltıların olmayacağını spikerin konuşmalarından anlamış olacak ki eve gidiyordu onlar da.
helal olsun sana be tikky bari kızla bi yakınlaşma yaşayaydın diye düşünürek eve doğru yol aldım

7 Şubat 2010 Pazar

ayrılık vakti

evet 15 günlük tatil yarın bitiyor.çok çabuk geçti filan diye klişe yapmak istemiyorum.ama gerçekten çabuk geçti(yaptım bile).e malum seneye sınav var şimdiden başlamak gerekiyo bişiler yapmaya.ve ilk iş olarak bilgisayar kalkıyor.heheyt be ne duygusaldı.15 gün önce bilgisayarıma ilk kavuştugum günü düşünüyorum.ııh ıh diye uyuşturucudan uzak kalmış bir junky gibi taktım fişlerini prizlere(düşündüm de pek duygusal değilmiş lan aslında).ilk başta uzak kalmamız nedeniyle biraz garipsedik birbirimizi.hatta küfür ettim sana içimizden.iyice yavaşlanmıştın çünkü.ama zamanla alıştık birbirimize eski günlerdeki gibi.o da bu sevgiyi anlamış olacakki ilk 3 günün sonunda kendini toparladı biraz.15 gün boyunca günün büyük bölümünü senle geçirdim.kah güldük, kah oyundaki adama vay kodumuun cocugu aha geliyom s.kmeye diyip sinirlendik,kah duygusal parçalar dinleyip isyanım var ulan diyip isyan ettik hayatımıza.bu 15 günlük süreçte seni kızdırdıysam af buyur.şayet kimi zaman kendimden geçiyorum.aslında bana çok benziyosun.üzgün oldugun zaman kızdırıyım şu .bneyi diyip yavaşlıyıp istedigim işi yaptırmıyosun.mutlu olunca da işlemcinden garip sesler çıkarıyosun sanırım.seviyom la seni.neyse ne demiştim?evet 15 günümün çogu saati senle beraber geçti.hele şu son günlerde resmen abanır oldum sana.sanırım dünden beri tuvaletimi yapmıyorum boşa zaman geçmesin diye(yok artık).ama artık elveda vakti geldi.gece olduğunda seni tekrar parçalara ayırıp babama teslim edicem.tabiki bu seni son görüşüm olmayacak.4 ay sonra yine büyük bir heyecanla fişlerini takıp 2 kanka tekrar buluşcak.bak nasıl da huysuzlandı ayrılıcaz deyince.yine yavaşlamaya başladı kerata.neyse lafı fazla uzatmadan sana elvada diyorum kadim dostum.4 ay sonra görüşmek üzere.
la noliy resmen bilgisayarla konuşuyorum...
fakat sevgili okurlarım(ne okuru be 2 3 kişi ancadır iyice havaya girdik ha) bilgisayarımın olmayışı beni sizden ayrı koyamayacak.abimin bilgisayarından olsun, doğununkinden olsun elimden geldiğince yeni yazılar yazmaya çalışıcam, teşekkürler

6 Şubat 2010 Cumartesi

160 karekter

arkadaşıma uzun bi mesaj atıcam.anlatmak istediklerimi yazdım.fakat o da ne tam 172 karekter olmuş.ve bu da iki sms demek.iki seçeneğim var ya barası neyse veriyoz argadaş boşa gitmesin mantığıyla hareket edip 2.mesajıda doldurana kadar saçmalıcam ya da türk usulü bunu 160 karektere indiricem.ve başlıyorum kısaltmaya.en iyisi örneklerle anlatıyım
şmdi cümlelr önce bu hle getirilr.baktınız yetmedi.aradki btn ünlü hrflr atlr.baktınız yine olmadı.bğlaç flnda vrsa onlr brlştrlr(bakınız burda cümleden ayrı yazılması gerek ''da'' bağlacı birleştirilmiş).olay giderek acayipleşiyor dimi:)? hala 160 karekter sınırına ulaşmadı.şmddearadkibşluklratılr.bu son hareketle istenen kıvama ulaşmıştır büyük ihtimalle(hehe zaten ulaşmamışsa acıların en büyügünü yaşarsınız).yanlız riskli bi hareketti bu yaptığınız.şayet karşınızdaki biraz kalender bi arkadaşsa ulan g.te bak 3 kuruşun hesabını yapıyo .pne diyip sizle bütün ilişkilerini de koparabilir.
geç gelen edit:hass.ktir attıgım mesajı anlamıcak lan

5 Şubat 2010 Cuma

şimdi özgür müsün?

dersaneden geldim eve karnım aç ve evde kimse yok bir süre birşey yapmadan bekledim.niye böyle yaptım bilmiyorum içimde bir mutluluk var sanki.yalnız olmamdan kaynaklanıyor sanırım.özgürlük hissediyorum içimde mutlu olmamım nedenide bu.hypnogaja- here comes the rain again diye bi şarkı var arka fonda dün arkadaşım yollamıştı.karnım guruldarken niye bunları düşündüğümü bilmiyorum.zaten 15-20 dk ya geçer boş evde özgürlüğün tadını çıkarıp saçma sapan hareketler yapmaya başlarım.neyse özgürlük diyoduk.garip bir duygu dün doğum günümdü.bir adım daha yaklaştığımı hissediyorum özgür olmaya içimden ne geçiyorsa kısıtlama olmaksızın onu yapmaya.ilkokulda liseye gelince özgür olacağımın hayalini kurmuştum.pek de düşündüğüm gibi olmadı.hatta ilkokulda özellikle 8.sınıfta şuanki halimden daha mutlu olduğumu düşünüyorum.8.sınıftaykense daha küçükken o anki halimden daha mutlu olduğumu düşünüyodum.nası yani insan büyüdükçe daha mı özgürleşiyo yoksa bazı şeylerin kölesi haline mi gelmeye başlıyo(para,aşk,kadınlar herşey olabilir)?insan büyüdükçe özgürleştiğini sanarken her geçen gün vücuduna bir pranga daha mı takılıyo yoksa?düşünüyorum da küçükken yapabildiğim çoğu şeyi şimdi yapamıyorum.çünkü başkalarının bizim hakkımızda düşünceleri herşeyin önünde.sanırım büyüyünce başkalarının düşünceleri doğrultusunda yaşamaya başlıyoruz.garip...üzüntülerimiz artıyo, herşeyi daha uç noktalarda yaşamaya başlıyoruz.oysa küçükken böyle miydi en büyük sıkıntımız komşunun çocuğu hasan'ın, hüseyin'in oyuncağımızı elimizden almasıydı ya da kırmasıydı.zaten bunu evdekilere dile getirince hemen yenisi alınırdı böylece problem kalmazdı.insan bazı değerlerini kaybetmeye başlıyo kimi zaman hırsımızın kimi zaman sevgimiz doğrultusunda saçma hareketler yapmıyor muyuz?
neyse şimdilik bu kadar yeter gidip salonun ortasında top oynamak istiyorum:) kendinize iyi bakın

3 Şubat 2010 Çarşamba

doğum günü çocuğu

bugün doğum günüm.tam 17 yıl önce bu saatlerde doğmuşum işte(ne klişe bir giriş oldu).açıkcası bikaç gün öncesine kadar kaç kişi kutlıcak lan acaba gibi sorular takılıp duruyodu.e haliyle ulan ya pek fazla kişi kutlamazsa ne b.k yerim gibi kötü düşüncelerde aklıma gelmiyo değil.neyseki düşündüğüm gibi olmadı ve yeteri kadar kişi kutladı doğum günümü mutluyum o yüzden.eski doğum günlerimi düşündüm ehehe pek bi b.k yapmamışım bugüne kadar.sanırım 5.sınıf mı neydi annem okuldan arkadaşlarımı toplayıp biyerlere götürmüştü.e ama 5.sınıf bebesi ne kadar düşünceli olabilirki hediye yönünden avcumu yalamıştım:D onun dışında pek birşey yok sanırım.bugün içinde bir planım yoktu ama saolsun arkadaşımın biri çagırdı ve yaptık kendi aramızda birşeyler.fakat hediye yönünden yine kıt bir doğum günüydü.yıllardır şu hediye vurgununu bir türlü yapamadım.facebookta bakıyorm işte millet bilmem ne birthday party başlıklı etkinlikler yolluyo.e insan imreniyo tabi biyerde.bizde evde bile pek bir hareketlilik yok ama bakalım son ana kadar beklicem kutlamalarını.aslında şöyle düşününce anlamsız geliyo.ulan ne b.ka yarıyo her sene her sene.bide hani şimdi millet iyiki doğdun filan diyo ya.hani sen doğmasan biz napardık iyiki varsın gibisinden bir anlamı var sanırım.mesela beni sevmeyenler de içinden diyo mudur ulan keşke ölseydin 17 senedir işgal lan burayı ne b.kuma duruyon hala koduumun bebesi oksijenimizi bitiriyon gibisinden bişiler.neyse sonuç olarak fazla atraksiyonlu olmayan bir doğum günü daha geride kaldı.ama seneye görüceksiniz yapıcam lan bu hediye vurgununu 1 şubatta gibi filan alptekin's birthday party gibisinden bir etkinlik gelirse facebookunuza hediyenizi kapın gelin haa:)

dağınık

klavyenin başında ne yazıyım ne yazıyım diye düşünürken şöyle bir odaya baktım ki bliing konumu buldum.kitaplar, tshirtler, bikaç peçete, kaplumbağa yemleri anlıcanız annem bugün odamı toplamamış.şimdi düşünüyorumda çocukkende böyleymişim.okulun olmadığı zamanlardı veya haftasonu sonuçta okulda değildim yani.hani odanızda oyuncaklarınızla oynarsız dililili telefon çalar arayan teyzenizdir.konuşurlar konuşurlar konuşma biterken anneniz ''gııız hadi bize gel az lafın belini kırak'' gibisinden bir cümler kurar.teyzeniz uzun ısrarlar sonucu annenizin hazırlık yapmaması koşuluyla gelmeyi kabul eder.annem odaya gelirdi 5 dk önce gözüne batmayan şeyler şimdi onu çileden çıkarıyor.ufacık boyumla annemin bağırışları arasında yatak örtüsünü çırpmaya,oynadığım oyuncakları toplamaya çalışıyorum aksilik gibi annem odaya 2.kez geldiğinde ayağına oyuncaklarımdan biri batıyor(power rangers tabancasıydı sanırım) ve annem teyzemi filan unutup kendisinden beklenmicek bir çeviklikle karnıma bir tekme savuruyor.(bkz.jackie chan).annemden böyle estetik bir tepki beklemediğim için baya uzun bir süre gülmüştüm.
şimdi biraz daha ileri yani ilkokula gidiyoruz.annem okulda yemem için akşamdan muz,kek,kuru pasta gibi şeyler hazırlıp çantama koyardı.e tabi okulda tostlar hamburgerler efendime söyliyim çikolatalar dururken bunlara kim bakar? paramla o sihirli yiyecekleri alıp anneminkileri ne de olsa bulamaz diye eski kitapların olduğu bir dolap vardı ona atardım(çocuk aklı işte).aradan haftalar geçer birgün annem temizlik yaparken çöp öğütücüsü görevi gören dolabın içindekileri bulur.kokuyu takip ederek bile bulmuş olabilir çünkü resmen çürümüş ceset gibi bir kokusu vardı.neyse okuldan eve geldim annem tek kelime konuşmuyo benle.odaya geldiğimde acı gerçekle karşılaştım.küf tutmuş kekler, afedersiniz zenci pipisine dönmüş muzlar.annem çürümüş yemek koleksiyonumu bulmuştu:) bir daha beslenmeye yemek koymayacağı üzerine bir sürü yemin,kantindekileri yeyip zehirlenmem üzerine bir sürü beddua sarfetmişti.hatta bir keresinde eski beslenme çantamdan bir kap çıkmıştı.abartmıyorum kabı bir açtım toz dumanı altında zar zor seçebildiğim 2 kapkara taşı andıran kuru pasta olduğunu tahmin ettiğim 2 cisim(nası yani?) çıkmıştı.tekrar düşündümde gerçekten dağınıkmışım ya:)

1 Şubat 2010 Pazartesi

pazar banyosu

basketten geldim biraz pcde oyalanıp banyoya gireyim dedim.banyodayken aklıma birden ilkokuldaki pazar banyoları geldi.ne lanet bişeydir bu ya.bütün haftasonu boyunca ödevleri unutup umarsızca toz topraga bulanan beden pazar akşamı arındırılır hep nedense.babanın evde olması nedeniyle o gün erken çağırır anne sokaktan seni.çünkü baba despottur ve çocuğunun sokakta olmasını istemez.nedenini bilmiyorum bizim evde pazar günleri hep pilav ve tavuk olurdu.neyse ayakkabıları çıkarırsın annen bağırır o pis çoraplarla yere basma diye.pek takmadan atarsın kendini banyoya.2 gündür deli gibi enerji harcarsın ama yorgun olmaz nedense hiç beden.3 kere saç yıkanır 3 kere de vücut sonra başlarsın sıcak suyun altında keyif yapmaya.fakat o da ne cuma günü ögretmen ödev vermiştir ve hiç birine başlamamışsındır bile.ehehe o anki yüz ifademi hayal edebiliyorum:).banyodan çıkarsın bari biraz yapıyım diye neyse ya yemek yiyim de hele ondan sonra yaparım diyerek mutfağa gidersin.yemek yenir ve televizyonda güzel bir dizi olur.o günlerden aklımda tek kalan dizi ''bizimkiler''.dizi bittiğinde saat geç olmuştur ve dizilerin yerini ''bizim stadyum, telegol'' gibi programlar almıştır.birsürü adam toplanıp olmuş bitmiş maçları konuşur anlamsız gelir size.fakat o programlar artık vaktin dolduğunun habercisidir.yatağa girersiniz anneniz de o sırada ütü yapar hep.yarın için öğretmene bir bahane düşünerek uykuya dalarsınız

ailenin kahramanı

geçen pazar günü doğum günüm nedeniyle(4 şubat araya sıkıştırayım bari) bana hediye almak için ankamall e gittik ailecek.millet akın etmiş resmen herkesin elinde poşetler filan içimden acaba bedava bişeyler mi veriyolar lan diye düşünerek girdik otoparka.dolu olduğunu bile bile yürümeye üşendiğimiz için sanırım açık otoparka bırakalm bari dedik.neyse yer tutayım bari diyerek indim arabadan geziniyorum boş yer var mı diye.çok geçmeden buldum boş bir yer çağırdım bizimkileri gelmelerini bekliyorum.içinde kel kafalı bir sürücü olan araba yanaşmaya başladı.görmediğini düşünerek adama elimle anlamsız bikaç işaret yaptım.adam gelmeye devam ediyo ananıskm herif ezcek lan bizi diyerek bagaja vurdum uyarmak maksadıyla.herif indi arabadan ve şöyle bir diyolog geçti aramızda;
ben:hoop birader napıyosun yer tuttuk burda
kel kafa:ohoo herkes yer tutarsa biz nereye koycaz arabayı?
ben:öyle şey mi olur ya arabayla gelme o zaman

bu lafı dedikten sonra başladı kel kafalı üzerime yürümeye.bende çaresiz bir şekilde g.tün g.tün geri geri geliyorum mesafeyi arttırıp bizimkiler gelene kadar herif bana saldırmasın diye.bir baktım bizimkiler(anne,baba,abi) bize doğru koşuyor.annem '' oğluuuueaaaamm'' filan diye acayip bi şekilde bağırıyo babamsa ''ııh ııaah '' filan diye anlamsız sesler çıkarıyo.kel kafa sanırım tek olması ve bizimkilerin öyle barbar gibi koşuşturması yüzünden tek kelime etmeden bindi arabaya gitti.abartarak olayı kısaca özetledim ve helal lan,koçum be,aslanım,oğlum böyle adamlardan uzak dur(ana yüreği) gibi hitaplarla ankamalle girdik.gün boyu bu olay hakkında geyikler çevirerek ''mehehehe'' ederek güldük ve aslında pek birşey yapmasam da o gün boyunca ailenin kahramanı oldum:)

açtım sonunda

tam 1 saattir ilk yazıma başlık düşünüyorum zorlama da olsa çıktı bişiler.etkileyici bişeyler olsun dedim ama akşam yemeğinde yediğim kurufasulye yüzünden(pastırmalı) ancak bu kadar çıkabildi.inanırmısınız 4 5 aydır doğu yla blog açalım blog açalım diyoruz bir türlü neticelendiremedik.bugün de bir anda aklıma geldi ve hazır aklıma gelmişken açıyım şu mereti dedim.neyse ilk yazıdan fazla uzatmıyım anılarımı hissettiklerimi kısacası o an aklımda ne varsa sizinle paylaşıcam her ne kadar okul dönemi fazla ilgilenemesem de elimden geldiğince yazarım bişeyler